.

Verslag van een nieuwe examenganger:

17 april 2010, D-day,

Na een nacht wisselen tussen bed en toilet, was het om 06.45 uur de wekker die mij het startsein gaf voor een dag waar ik al sinds januari tegen op zag. Na een half bakkie koffie (meer kreeg ik er niet in) eerst Daymo maar even uitgelaten. Daymo was, zoals elke morgen, al enthousiast voor hij goed en wel wakker was. Tijdens de wandeling nog even met Daymo kortgesloten dat we vandaag goed moesten samenwerken. Daymo vond het allemaal wel best. Hij ging gewoon vrolijk door met snuffelen en territorium afbakenen.

Na de wandeling een klein beetje eten voor Daymo en dan de kar in om op tijd op de club te zijn. Daar aangekomen was de koffie al klaar. Toch nog maar een bakkie proberen.

Langzaamaan komen de andere deelnemers en geïnteresseerden binnen. Als ik zo rondkijk ben ik volgens mij niet de enige die nerveus is. Het moment dat Shirly binnenkwam, had ik  mijn meerdere in nervositeit gevonden. Die meid had geen bloed meer in het gezicht en kon amper een woord uitbrengen.

Om 08.00 uur stond Stado op om, als examenleider, iedereen welkom te heten en het programma van de dag mede te delen. We hadden nog tijd voor een bakkie om vervolgens naar de speurvelden te rijden. Daar aangekomen troffen we Harrie, Eddie en Mirjam aan. Zij hadden de sporen gelegd en van verleiding voorzien. De zon begon al flink haar best te doen. “Het beloofd een prachtige dag te worden”, hoorde ik iemand zeggen. Ik dacht alleen maar, “daar moet je me vanmiddag nog maar eens om vragen…”

Shirly mocht beginnen. Daisy mocht laten zien dat zij goed kan speuren. Shirly liep bloednerveus het weiland op richting de keurmeester, Bart Miggelbrink. Na het aanmelden begon Daisy aan het IPO3 spoor. Het spoor werd erg goed uitgewerkt door Daisy. Op de laatste balk, 5 meter voor het laatste voorwerp, kwam de neus van de grond en keek Daisy even om zich heen. Het gezicht van Shirly vertrok flink. Gelukkig zette Daisy zelfstandig de neus weer aan de grond en zocht verder. Shirly melde zich af en wachtte aan de rand van het weiland op het oordeel van Bart. Daisy en Shirly kregen maar liefst 97 punten voor hun inzet.

Shirly kwam met een enorme lach van het veld.  De norm is gezet.

Gerard, die bij aanvang van de morgen nog wel wat bijdehante opmerkingen had, mocht nu laten zien of hij met Chub ook zulk hoge ogen kon gooien. Licht gespannen begonnen zij aan hun spoor. Ook hier werd goed gewerkt en toonde Chub veel inzet en kunde aan de keurmeester. 99 punten was het resultaat.

Hier begon het bij mij te kriebelen. Ik kon alleen maar denken, “als Bart straks nog maar wat punten voor mij over heeft..” Monique en Herman werkten hun speurhonden sporen uit. Waarbij Enza Monique een beetje verraste door 2 voorwerpen te laten liggen, maar verder perfect werkte. Enza had toch nog 93 punten bij elkaar gezocht.. erg knap gedaan.

Toen Herman zijn beoordeling hoorde was het erg mooi om te zien hoe hij Quindy de hemel in prees toen zij 96 punten kregen.

Nu moesten de IPO1 sporen gelegd en uitgewerkt worden. Na een korte rit kwamen we aan bij de locatie. Daar stonden Jos en Harrie al te wachten. Harrie was zijn spullen aan het klaar leggen. Jos was druk aan het gebaren en riep iets wat ik niet kon verstaan. Toen ik wat dichterbij kwam lopen riep hij dat de auto’s verder terug geparkeerd moesten worden.. Ik moest een beetje lachen, omdat ik zag dat Jos wel en dixi kon gebruiken. Wat was die man zenuwachtig.. Ik zei tegen Jos dat ik er op zou toezien dat de auto’s op de “juiste” plek zouden staan. Met een half lachje bedankte hij mij daarvoor en liep hij naar zijn bus.                       

 Het examenschema vertelde ons dat de IPO1 sporen om 10.30 uur uitgelegd zouden gaan worden. Dankzij een goed opgezet schema, klopte dit exact. Jos en Harrie legden de sporen. Zowel Tosca als Gundy werkten goed voor hun baasjes. Tosca en Harrie kregen 97 punten. Jos en Gundy werden beloond met 96 punten.

Zo, nu snel naar de club om Daymo klaar te maken voor ons examen. Ik reed met Gerard mee, die voor we naar de club vertrokken ineens van alles aan het doen was behalve instappen. Ik zat al met de gordel om en vroeg me af waarom hij toch zo lang nodig had om in te stappen. Het was duidelijk dat mijn spanning toenam. Nadat Gerard (eindelijk) was ingestapt reden we naar de club. Ik had onderweg niet zo veel te vertellen, terwijl ik normaliter mijn mond moeilijk dicht kan houden. Aangekomen bij de club zou Jos mij ondersteunen in het klaar maken van Daymo. Laat hem eerst maar even goed uit en dan even een stukje fietsten, dan kan de “damp” er even af bij Daymo. Jos liep met mij mee bij het uitlaten. Ik merkte dat ik het een mooi contrast vond bij Jos. Een half uur geleden stuiterend nerveus voor zijn eigen examen en nu bijna sereen rustig om mij te coachen. Erg fijn. Ik stuiterde immers al genoeg vanuit mijzelf. Na het fietsen werd ik door Gerard opgewacht die mij vroeg het veld op te komen. Ik dacht nog even, ik heb nog bijna een kwartier. Wat wil Gerard nu al op het veld? Ik besloot dat het vast ging om even Daymo onder appél te zetten, om de puntjes op de I te krijgen. Toen ik goed en wel op het veld was, zag ik Herman al op het veld lopen met Quindy. Zij zouden als dummy fungeren. Toen ik met Daymo aan het volgen was, zag ik ineens Bart en Stado het veld op komen. Shit….. ze zijn er al….. ik ben echt nog niet klaar hoor…..

Gerard gaf mij wat instructies die ik eigenlijk al niet meer hoorde. Ok. Aanmelden.

Ik liep met trillende knieën naar de keurmeester en meldde mij met een trillende stem aan. Er was even wat onduidelijkheid over wie eerst zou lopen. Gerard riep, “jij loopt toch eerst?”

Ik kon alleen maar denken, “dat gaat echt niet gebeuren.” Ik zei zo resoluut mogelijk tegen de keurmeester dat ik eerst Daymo zou afleggen. Bart gaf aan dat het hem om het even was wie er zou beginnen. Tijdens het lopen naar de aflegplek, wat eeuwig leek te duren, sprak ik Daymo nog maar eens toe. Ik vertelde dat hij erg braaf was en dat we het samen wel zouden redden vandaag. Toen ik Daymo had afgelegd, trilden mijn knieën nog meer dan voorheen. “Dit is het moeilijkste deel”, dacht ik. Als dit goed gaat, gaat er meer goed. Jos had zich strategisch gepositioneerd, zodat ik hem steeds kon zien. Middels handgebaren maakte hij mij duidelijk dat het goed ging. Mijn god, wat had ik die opgestoken duim van Jos nodig zeg.

Herman liep het programma, waar hij in mijn beleving wel een uur over deed. Alleen de zit en  af met voorroepen nog.. toen Herman Quindy had afgelegd, kwam mijn spanning tot een hoogtepunt. Nu zou het commando “Hier...” volgen. In het examen van januari was Daymo daarbij van zijn plek gelopen…

“HIER!!!” hoorde ik Herman roepen. Ik keek stiekem iets om, en zag Daymo nog liggen. Ik keek even naar Jos die nu opgewonden met 2 opgestoken duimen stond te zwaaien.

Yes!! Hij is blijven liggen! Bart gaf mij het teken dat ik Daymo mocht ophalen. Na een diepe ademhaling, probeerde ik ontspannen te lijken voor Daymo. Ik dacht steeds dat ik niet boos mocht lijken om Daymo rustig te houden. Daymo bleef keurig op zijn plek liggen tot ik het commando gaf dat hij moest gaan zitten. Zoals ik hoopte reageerde Daymo alert en zat keurig naast me.

Nu gaan we starten met het loopgedeelte van het programma.

Ik merk dat ik rustiger ben dan ik in januari was. Dat wil echter niet zeggen dat ik ontspannen ben. Verre van..

Daymo volgt mij goed. Dat geeft vertrouwen in ons als koppel. Ik ben steeds stappen aan het tellen en aan het kijken of Daymo nog wel “oog” voor me heeft. Daymo wisselt het af. Even kijken en dan weer vrolijk de wereld in kijken. Ik moet er ook wel een beetje om lachen.. (heel klein beetje dan..) ik merk dat ik het eigenlijk best goed vind gaan. Daymo volgt mij keurig, alhoewel hij er soms niet helemaal bij is. Ik mag tevreden zijn. Als de groep zich formeert op het veld, maak ik de linker haak. Die was ik in januari compleet vergeten. “so far, so good”.  Ik zie dat Jos ook in de groep staat. Terwijl Daymo en ik de wendingen maken, geeft Jos nog wat tips mee. Ik hoor ze half. Ik ben zo geconcentreerd dat er weinig ruimte is voor prikkels van buiten af. De wendingen in de groep gaan prima. Zo, nu er uit en dan los volgen. Snel bedacht ik me welke onderdelen we nog moesten doen. Alles op een rijtje en dan de groep weer in. Dat ging goed. Groep bedankt!

Het los volgen ging naar tevredenheid, terwijl ik wel zag dat Daymo iets meer moeite had met contact houden. (of was ik degene die moeite had daarmee..?)

Nu alleen de zit en af met voorroepen nog en dan zijn we klaar. We maken een basispositie en wachten op het sein van de keurmeester. Ja, we mogen. Ik denk op dat moment aan de tips die Jos mij had gegeven. “kijk naar de hond en wacht tot je contact hebt met het commando, ook al moet je daarvoor een paar passen extra maken” Ik gaf het commando “Zit!” en zag in mijn ooghoek dat Daymo goed reageerde. Ik maakte de 30 pas en draaide langzaam om. “Mooi, hij zit”. Ik mocht weer aansluiten bij de hond, waarna ik Daymo kort beloonde. Nieuwe basispositie maken nu. Als we klaar staan krijgen we het sein van de keurmeester. Zo, het laatste deel. 16, 17, af…. Ik gaf het commando met een stemmetje alsof ik een klein meisje was die beleefd om een koekje vroeg… Shit!! Dacht ik. In mijn ooghoek zag ik Daymo wel reageren, maar kon niet zien wat ie deed. Toen ik de 30 pas gemaakt had en me omdraaide zag ik hem zitten. Op dat moment dacht ik, ”Ik kan het je niet eens kwalijk nemen. Dat was ook geen commando. Niet eens een fatsoenlijke vraag.” Het voorroepen liet zien dat het netjes recht voorzitten toch lastig is. “Aan de voet”. Daymo reageerde alert en kwam aan de voet zitten. Zo, nu aanlijnen en afmelden. Toen we bij de keurmeester aankwamen, vroeg de keurmeester mij meteen, “wat was dat dan voor een lullig commando?” “Ja, dat was het zeker. Ik heb zo’n droge mond van de stress dat ik amper geluid kan produceren.”

We liepen samen naar de rand van het veld, waar ik weer mensen zag staan. Die had ik tijdens het programma niet gezien.. De keurmeester keek mij even met een glimlach aan. Ik vroeg me af of ik daar waarde aan mocht hechten. Hans Hengelman glimlachte in januari immers ook, waarna hij mij vertelde dat we gezakt waren. Bart Miggelbrink begon zijn beoordeling met ons te delen. Wat hij allemaal vertelde, weet ik niet zo goed meer. Alleen dat hij vertelde dat we 48 punten hadden verdiend en dat de gemiste af-oefening 5 punten kostte.

Wat was ik blij met deze uitslag!! 48 punten vind ik een hele mooie uitslag. En dan te bedenken dat ik 5 punten heb weggegeven door een laf commando. Geweldig!!

Daymo heeft erg goed gewerkt vandaag!! Mensen feliciteren me, terwijl ik probeer van het veld te komen. Ik merk dat de spanning er uit wil. Ik had nooit gedacht dat ik zo gespannen kon zijn voor een examen.

Daymo en ik zijn eerst maar even een rondje gaan lopen om even tot rust te komen (ik althans). Daymo vond het allemaal wel weer prima en begon weer met het afbakenen van “zijn” territorium.

Nadat Evie en Jos G. hun programma hadden gelopen was het tijd voor Gerard en Jos om afdeling B uit te voeren. Pauze. In de pauze zat ik tegenover Harrie, die ineens toch wat zenuwachtig leek. Het was mij nog niet opgevallen, maar hij was niet geheel zichzelf.. Pakwerk. Hier lieten Gundy en Chub zien er zin in te hebben. Alhoewel Chub er ook wel een eigen invulling aan wou geven.. Het respect voor de baas was net groot genoeg. Harrie mocht nu met Tosca afdeling B uitvoeren. Tosca had toch een beetje last van de ineens opkomende warmte en liep helaas op de terugweg langs de haag heen. Verder heeft Tosca haar best gedaan en mocht met 82 punten van het veld. Monique en Enza fungeerden als “witte hond” voor Harrie en Tosca.

Nu mocht ik Daymo weer ophalen. Nu voor het praktijkgedeelte van het examen. Hiervoor maakte ik mij geen zorgen. Daymo is een goud eerlijke hond. Ik kon redelijk ontspannen het veld op komen. Zoals verwacht toonde Daymo, maar ook de andere VZH honden zich betrouwbaar en veilig voor de omgeving. Geslaagd!!

Tosca en Harrie werden nog een keer uitgenodigd om pakwerk te doen. Nadat dit met een goed resultaat was afgesloten kwam de, door mij, zeer gevreesde examendag tot een einde.

In de kantine is het nog lang gezellig gebleven. Iedereen was blij met een 100% positieve uitslag van het examen.  

Pascal van Aken

Daymo van Huize Kieft.

IPO/VZH/SpH Examen 9 januari 2010

Keurmeester:   Hans Hengelman     

Examenleider:  Johan van de Vliert

Spoorlegger:   Harrie ten Have     

Pakwerk: Stado Bergervoet korte werk, Dave Schiks lange werk.

Deelnemerslijst:

Toen we over het plannen van een examen spraken, dachten we dat gezien de milde winters die we in Nederland gewend zijn, een examen in januari wel moest kunnen.

Dat hebben we geweten! In de week voor het examen werden de weersverwachtingen almaar slechter en werden landelijke evenementen afgelast.

Volgens gegevens uit de keurmeestersvergadering, mochten speurhonden niet in de sneeuw speuren. Later werd duidelijk dat deze regeling nooit is bevestigd in een werkhondenraad. Omdat kringgroep Slingeland de zaakjes graag conform de reglemen- ten wil organiseren, werd aan de geleiders van de speurhonden medegedeeld dat zij helaas niet mee mochten doen.

Een van deze geleiders zei toen meteen: dan doe ik wel IPO 1 dat moet ik ook nog halen bij mijn hond, een andere wilde nog wel een deelcertificaat halen.

Vol goede moed togen we dus in zeer winterse omstandigheden naar onze lekker warme kantine waar de koffie klaar stond. Na het welkom heten van onze keurmeester en deelnemers door examenleider Johan van de Vliert, werd eerst 1 minuut stilte in acht genomen ter nagedachtenis aan de deze week overleden commissaris kynologie van de VDH, Peter van Oirschot.

Vol goede moed vertrokken we naar de speurvelden maar van deze goede moed bleef al snel heel weinig over. Windkracht zeven en een dikke laag sneeuw zorgden voor stuifsneeuw waardoor de sporen van de IPO 2 en 3 honden totaal ondergesneeuwd waren en er dus praktisch geen lucht meer lag. Zelfs de IPO 1 honden hadden hier last van terwijl deze sporen maar kort hoeven te liggen.

Dat alle honden dit gedeelte van het examen doorkwamen is mede te danken aan de keurmeester die de omstandigheden juist inschatte en de honden alle kansen gaf om het spoor uit te werken.

Tijdens het VZH en afd. B gedeelte bleek dat ook de omstandigheden op het kringgroepterrein verre van ideaal waren. Weliswaar was hier behoorlijk te lopen maar een dik pak sneeuw is niet bevordelijk voor de concentratie van de honden die allen nogal vrij waren in de afwerking van de oefeningen. Voor twee honden was dit een te moeilijke opgave.

Pakwerker Dave Schiks moest helaas afzeggen omdat hij een bedrijfsongevalletje had gehad (Dave beterschap). Stado stond dus alleen voor de taak de honden in afd. C te verwerken en hij deed dit op een uitstekende wijze. Ondanks de ondergrond en de hard stellende honden stond hij zijn mannetje en leverde hij een uitstekend stukje pakwerk af.

Al met al een dag die ons nog wel een tijdje zal heugen en we achteraf ook blij waren dat de speurhonden niet meededen. Zij hadden geen enkele kans gehad in dit weer.

We hebben echter ook een start van het nieuwe jaar gemaakt waarin we toch hebben laten zien dat we niet alleen over werkhonden beschikken, maar dat we ook zelf wel tegen een stootje kunnen.

Zo vlak voor het examen even een moment voor jezelf.

                                                  Henk Graas met zijn jonge IPO 1 hond.                            Monique staat klaar, Mirjam vind het wel erg koud!

En daar gaat Enza, nu niet op een SpH spoor maar IPO 3

                                 Een van de twee pechvogels van de dag: Pascal met Daymo die zich een aantal niet gewenste vrijheden veroorloofde.

Dik ingepakt tegen de kou.

Bono liet zien dat hij wel met een pakwerker weet om te gaan.

Ook Chub liet zich niet van de wijs brengen en deed een prima stukje pakwerk.

Terwijl papa even met iets anders bezig was, hadden oma en Isa sneeuwpret.

En natuurlijk moest het nieuwe slingeland shirt geshowd worden.                      Afsluiten van het examen door de voorzitter.

          Keurmeester Hans Hengelman in zijn uitleg.                 Hopelijk zijn deze presentjes heel in Overdinkel aangekomen.

Henk Graas, blij met zijn IPO 1

En een onderonsje tussen twee instructeurs.

Toch een iets ander beeld dan vanmorgen!

Monique denkt er het hare van.

                                               Harry denkt nog na waar de voorwerpen toch gebleven kunnen zijn.

Start | Bestuur / Algemeen | Onze honden | Nieuws | 25 jarig jubileum | Examens | FGK | Moezenbulte bokaal | Favorieten | Historie | Neospora | Colofon | Wetenschappelijk